بودن با کسی که دوستش نداری
و نبودن با کسی که دوستش داری
هر دو رنج است
پس
اگر همچون خود نیافتی
همچون خدا تنها باش...

سلطه گري را گفتند: چه خوري؟

گفت: گوشت ملت

گفتند: چه نوشي؟

گفت: خون ملت!

گفتند: چه پوشي؟

گفت: پوست ملت!

گفتند: اينها را از چه راهي به دست مي آوري؟

گفت: از جهل ملت

گفتند: از جهل چگونه نگهداري و مراقبت مي كني؟

گفت: در جعبه طلائي تقدس!

گفتند: و چيست محافظ آن جعبه ؟!

گفت: خرافات

اين عكس در چند روز گذشته در يكي از خيابانهاي اصلي شهر اراك گرفته شده است.امامزاده اي سيار. ضريح امامزاده اي كه به داخل خيابانها آمده تا مردمي هم كه وقت رفتن به امامزاده را ندارند "حاجاتشان برآورده شود."

و افرادي كه دوان دوان به سوي ضريح مي آمدند و دستي بر آن مي كشيدند و پولي داخل آن مي ريختند. مردي هم كه گويا رابط ميان مردم و امامزاده بود با ميكروفوني به دست مردم را به سوي امامزاده فرا ميخواند.ديگري هم پارچه هاي سبزي به مردم ميداد تا بتوانند دخيل ببندند
حالا که به خاطر غم نان مردم وقت ندارن به امامزاده سر بزنن ، امام زاده راه افتاده و به مردم سرکشی میکنه!!

مشی و مشیانه نخستین جفت بشر در فرهنگ اساطیری ایران باستان هستند و روایت تولد این دو به این شکل است که هنگامی که گیومرث را گاه میرش و تسلیم کردن جان به جان آفرین فرا رسید، بر پهلوی چپ خویش بر زمین افتاد و در واپسین دم حیات، نطفه زنده و بالنده اش که سرخ گون بود بر زمین ریخت، و چون بر آن پرتوهای پاک و تابناک مهرشید بتابید، آن را شفاف و پاکیزه گردانید و باروری بخشید. پس از چهل سال، از این نطفه، دو گیاه بر دمیدند که در آغاز چنان به هم پیچیده و درهم تنیده بودند که بازوانشان از پشت به شانه هایشان آویخته بود و پیکرهایشان به هم چسبیده بود. سپس آن دو، سیمای بشری یافتند و روح انسانی در کالبد گیاهی شان دمیده شد و مشی و مشیانه نام گرفتند.اهورامزدا آنان را بدرود گفت و به پارسایی و نژادگی فراخواند و آن دو موجود مطهر و تبرک یافته از دم ایزدی گام بر زمین نهاند و نخستین سرود خویش را در ستایش او  سردادند.

برخی از پژوهشگران این گیاه ریباس را که مشی و مشیانه از آن به وجود آمدند، از جنس و رده گیاهی دانسته اند که امروزه مهرگیاه نامیده می شود.

مهرگياه - Mandragora

لینک منبع